KOLEKTYWIZM I SAMORZĄDNOŚĆ

13

Kolektywizm i samorządność jako forma kolektywizmu, nie ma jednej charakterystyki. Już chociażby z lektur pedagogicznych można wyprowadzić dwa różne modele kolektywizmu. Model Antonie­go Makarenki, tak bardzo przydatny stalinowskiemu komunizmowi,w którym kolektyw był środkiem urabiania jednostki jako służebnej części grupy /dobro grupy było wartością nadrzędną/ i model Janu­sza Korczaka, w którym grupa jest płaszczyzną współdziałania jed­nostek w realizacji ich wspólnych celów i interesów /nadrzędną wartością jest autonomiczna jednostka, a grupa jedynie instrumen­tem realizacji tej wartości/. Tylko ta druga koncepcja zawiera szansę przezwyciężenia antynomii pomiędzy wolnością jednostki, zachowaniem przez nią swej tożsamości i jej twórczą działalnoś­cią a grupą i jej samorządem. W tej koncepcji zawiera się też możliwość, że grupa i samorząd staną się taką samą jak inne pła­szczyzną samorealizacji i twórczości oraz jej kooperacji twór­czej z innymi ludźmi. Aby tak się rzeczywiście stało dominujące dotąd mechanizmy trwania grupy muszą zostać zastąpione mechaniz­mami rozwoju grupy, gdyż tylko one mogą rodzić zapotrzebowanie na twórczość^. Prawidłowo ukształtowana samorządność nabiera w ten sposób waloru ogólnospołecznego. Jednostka przestaje być o- biektem ekspansji grupy, a staje się czynnikiem przemiany grupy /jej rozwoju/. I właśnie o to chodzi również w przekształceniu roli społecznej uczestnika domu kultury – o umożliwienie jemu stania się sprawcą funkcjonowania tej instytucji.

Cześć! Mam na imię Maja i jestem autorem wpisów, które znajdują się na tym blogu. Bardzo się cieszę, iż to czytasz. Oznacza to, że w pewien sposób moje wpisy Cię zainteresowały! Chciałabym Ci za to podziękować z całego serca i pozdrawiam Cię!