PALNY PRACY

Domy kultury według propozycji A.Kłoskowskiej znalazły się w tak zwanym drugim układzie kultury co stanowi lokalną sieć po- nadlokalnej organizacji życia kulturalnego. W układzie tym wyra­ża się zarówno rola lokalnej społeczności jako aparatu organiza­cji zaspokajania potrzeb kulturalnych, jak i jej ograniczenie i zależność od szerszego schematu stosunków całego społeczeństwa. Układ ten zapewnia lokalną organizację czynności kulturalnych znajdującą oparcie w działających na miejscu instytucjach gwaran­tujących ciągłość i stałość funkcji. Instytucje te nie są jednak samowystarczalne i samorządnej stanowią fragment szerszej, ponad— lokalnej sieci. Są inspirowane z zewnątrz, z zewnątrz periodycz­nie zasilane i z zewnątrz kontrolowane. Jak więc widać drugi uk­ład kultury cierpi na swoiste rozszczepienie. Z jednej bowiem strony jest adresowany do lokalnej społeczności, której potrzeby ma zaspokajać, z drugiej zaś niezwykle silnie uzależniony jest przynajmniej w aktualnej praktyce – od ponadlokalnej, zewnęt­rznej sieci i organizacji® I właśnie ta właściwośc przeważa i tym samym decyduje o charakterze funkcjonowania domów kultury. Na przykład plany pracy osiedlowych domów kultury musiały opie­rać się na wskazaniach zawartych w wytycznych Centralnego Związ­ku Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego.  Domy kultury są więc zbyt mało zakotwiczone w życiu zbiorowości, ich rola okreś­lana jest przez czynniki zewnętrzne i na zewnątrz też adresowane są formalne efekty ich działania.

Cześć! Mam na imię Maja i jestem autorem wpisów, które znajdują się na tym blogu. Bardzo się cieszę, iż to czytasz. Oznacza to, że w pewien sposób moje wpisy Cię zainteresowały! Chciałabym Ci za to podziękować z całego serca i pozdrawiam Cię!