Tag Archives: gielda bronisze ceny warzyw i owocow

ŚWIADOMA IDENTYFIKACJA

 

Kierując się tradycyjnym, ale w tym przypadku użytecznym,po­działem na sferę intelektualną, emocjonalną i wolicjonalną prag­nę zastanowić się nad pewnymi prawidłowościami, których uświado­mienie może pomóc w działalności domu kultury.Jeżeli tożsamosc to świadome identyfikowanie się jednostki, wobec tego jej nieodzownym składnikiem jest wiedza o kulturze. Nie może się ona ograniczac do warstwy faktograficznej. Jedynie operacjonalizacja nagromadzonych informacji, a potem wartościo­wanie a więc dokonywanie wyboru, ocena, formułowanie sądów,opi­nii jest umownym progiem przechodzenia od stanu wiem^do stanu identyfikuje się, jestem przekonany, akceptuję. Gdy w procesach intelektualnych zaczyna się wartościowanie zachodzą równolegle procesy emocjonalne. Indywidualny stosunek do wartości prowadzi do ich przeżycia.Wreszcie pojawia się gotowość do trwania przy uznawanych war­tościach i ich obrony bez względu na okoliczności. Jest to moment, w którym jednostka gotowa jest do podejmowania wyborów mo­ralnych.Jednostka wrasta w kulturę grupy, narodu, ogólnoludzką/ w kontekście określonego środowiska /środowisk . Pomimo mobilnoś­ci człowieka współczesnego zwiększającej zasięg i zakres kon­taktów, a także coraz szerszym oddziaływaniom środków masowych, środowisko nadal wyznacza jednostce pewną kulturową ramę i na­rzuca strukturę wartości a więc ich hierarchię a również związ­ki występujące pomiędzy wartościami, a zachowaniami.

Cześć! Mam na imię Maja i jestem autorem wpisów, które znajdują się na tym blogu. Bardzo się cieszę, iż to czytasz. Oznacza to, że w pewien sposób moje wpisy Cię zainteresowały! Chciałabym Ci za to podziękować z całego serca i pozdrawiam Cię!

DOMINUJĄCE RODZAJE

 

Jeśli już tak się nie stało, że w procesie historycznego rozwoju nie ukształtowały się sprawnie funkcjonujące w pełni ro­zwinięte grupy samorządowe, obejmując wszystkie ich rodzaje i we wszelkich płaszczyznach działalności, to znając walory samorządności winniśmy ją intensywnie rozwijać tam wszędzie, gdzie to jest tylko możliwe. Niewątpliwie jest to i możliwe i niezbędne w domu kultury. Franciszek Kowalewski samorządność uzasadnił jako zasadę działalności kulturalno-oświatowej, a Jan Badura jako zasadę wszelkiej działalności wychowawczej, chociaż ja myślę, że to jest zapewne podstawowa zasada pracy wychowawczej z doros­łymi. W tym duchu rozwijałem swoje uzasadnienia w zbiorze esejów pt. „Problemy i perspektywy samorządności kulturalnej”. I z tych właśnie powodów dom kultury ujmować można jako strukturę sa­morządową. Środowiska domów kultury są niejednolite. Dla ułatwienia ukazania związków między typem środowiska a samorządnością domu kultury skoncentruję uwagę na środowisku miejsko-gminnym czy gminnym, choć również ich charakterystyki będą różne.Dominujące dwa rodzaje podporządkowania domu kultury w tyoh środowiskach reprezentują: a/ dom kultury będący zakładem budżetowym gminy /miasta-gminy/ oraz b/ dom kultury bę­dący jednostką budżetową zakładu pracy.Oba te dotychczas dominujące podporządkowania w znacznym zakresie o- graniczają samodzielność domu kultury.

Cześć! Mam na imię Maja i jestem autorem wpisów, które znajdują się na tym blogu. Bardzo się cieszę, iż to czytasz. Oznacza to, że w pewien sposób moje wpisy Cię zainteresowały! Chciałabym Ci za to podziękować z całego serca i pozdrawiam Cię!