POZYTYWNY SCENARIUSZ

Ten scenariusz nazwałem pozytywnym dlatego, że zakładam silne więzi łączące uczestników zespołów i ich mobilizację do działa­nia, co w konsekwencji jest równoznaczne z chęcią dalszego ich rozwoju edukacyjnego i kulturalnego, a w aspekcie środowiskowym autentyczny pluralizm kulturalny* Może się więc w środowisku po­jawić zdrowa rywalizacja pomiędzy poszczególnymi zespołami i sponsorami, zwiększenie ofert edukacji dorosłych w formach zespo­łów o charakterze artystycznym, aktywizację kulturalną młodzieży. Może się więc zdarzyć, że z okazji regionalnego święta, regional­nej uroczystości w różnych punktach miejscowości koncertować bę­dzie kilka zespołów sponsorowanych przez rozmaiteifirmy. Właśnie taką sytuację mogłem obserwować we wrześniu 1989 w St. Andressberg w RFN. Innym wariantem, który można przewidywać z chwilą wejścia w życie ustaw o mieniu komunalnym i samorządzie lokalnym jest wariant drugi – prywatyzacja placówki kulturalno-oświatowej. Założenia wyjściowe są podobne jak w wariancie pierwszym, z tym, iż zakładam dodatkowo, że członkowie samorządu terytorialne­go dochodzą do wniosku, łatwego do przewidzenia protestu miesz­kańców przeciwko likwidacji placówki kulturalno-oświatowej, w związku z tym proponują sprzedaż, dzierżawę osobie prywatnej /lub prywatnej firmie/ pod warunkiem, że będzie ona przeznaczona na cele kulturalne.

Cześć! Mam na imię Maja i jestem autorem wpisów, które znajdują się na tym blogu. Bardzo się cieszę, iż to czytasz. Oznacza to, że w pewien sposób moje wpisy Cię zainteresowały! Chciałabym Ci za to podziękować z całego serca i pozdrawiam Cię!