PROBLEMATYKA PODMIOTOWOŚCI

12

Rozpatrując z tego punktu widzenia problem samorządności moż­na sformułować tezę, że samorządność w zbiorowych kontaktach kul­turalnych tworzy niezbędną przesłankę społeczną dla w pełni pod­miotowego udziału w kulturalnych zachowaniach grupy. W przeciw­nym razie grupa może działać jedynie zniewalająco i uczynić jed­nostkę przedmiotem swego oddziaływania. Tylko podmiotowy udział jednostki w życiu kulturalnym grupy może utrwalać autonomię oso­bowości i kształtować tożsamość osoby. W przeciwnym wypadku dąże­nie do zachowania autonomii i tożsamosci musi dokonywać się w antagonizmie z grupą lub w ucieczce od niej /eskapizm/.Problematyka podmiotowości ma też swoje istotne odniesienie do wychovrania. Romana Miller słusznie stwierdza, że wychowanek dopiero wówczas kształtuje się jako pełna osobowość /…/, kiedy stwarza się mu możliv;ość, aby razem z innymi stawał się ’ siłą społeczną’”^. Stac się „siłą społeczną” może tylko uczest­nik samorządowej struktury, w przeciwnym razie może być tylko na­rzędziem jakiejś siły społecznej. Podmiotowość czło’wieka najpełniej realizuje się w twórczo­ści. 7/e wszelkiej twórczości: artystycznej, naukowej, technicz­nej, organizacyjnej, realizowanej w codziennych czynnościach, itp. Twórczość jest wybitnie indywidualna i możliwa tylko w wa­runkach wolności. Czy jednak samorządna zbiorowość, operująca głosem większości, nie ogranicza wolności swoich członków? Prze­cież wszelka twórczośc /koncepcje, zachowania, dzieła…/ może stawiać grupę wobec konieczności modyfikacji hołubionych stereo­typów, pielęgnowanych schematów i struktur. Samorząd jawi się tu jako zagrożenie twórczości.

Cześć! Mam na imię Maja i jestem autorem wpisów, które znajdują się na tym blogu. Bardzo się cieszę, iż to czytasz. Oznacza to, że w pewien sposób moje wpisy Cię zainteresowały! Chciałabym Ci za to podziękować z całego serca i pozdrawiam Cię!