SPECYFIKA ANIMACJI

Wszystko to, razem ze wspomnianą powyżej nie­chęcią wobec egzogennych zabiegów kreowania nowych potrzeb,spra­wia że wysoce prawdopodobne jest pojawienie się w społeczności lokalnej potrzeby ożywienia środowiska. Wtedy działalność usłu­gowa powinna przyjąć formę działalności animacyjnej.Jednakże animacja taka powinna byc działalnością specyficzną, określoną wspomnianą powyżej potrzebą ożywienia społeczności lo­kalnej. Aby-była ona formą działalności usługowej, to znaczy aby rzeczywiście odpowiadała potrzebom srodowiska, musi w istotny sposób różnic się od upowszechniania kultury.W dotychczasowej literaturze polskiej wskazywano raczej na po­dobieństwa i analogie zachodzące pomiędzy animacją a polskimi ro­dzajami, formami i metodami upowszechniania kultury. Olga Czer­niawska w artykule o charakterystycznym tytule „Animacja jako metoda pracy kulturalno-oświatowej i społeczno-wychowawczej” pi­sze: „Animacja /…/ stara się dostosować metody pracy kultural­no-oświatowej i społeczno-wychowawczej do społeczeństwa…” /Czerniawska, 1974, 477/. 0 samym zaś animatorze pisano podobnie: „Hola animatora upodabnia się kolejno do czynności nauczyciela, bądź wycnowawcy, to znów organizatora”, „Animator realizuje po­litykę kulturalną państwa” /Żebrowski, 1981, 488, 490/. Niedostateczne zainteresowanie specyfiką działalności anims- cyjnej jest charakterystycznym rysem naszej krajowej dyskusji, stąd na przykład Zbigniew Wierzbicki traktuje samo pojęcie „ani­mator” po prostu jako „orzecznik pojęcia pracownik kultury”. /Wierzbicki, 197-’. 2/.

Cześć! Mam na imię Maja i jestem autorem wpisów, które znajdują się na tym blogu. Bardzo się cieszę, iż to czytasz. Oznacza to, że w pewien sposób moje wpisy Cię zainteresowały! Chciałabym Ci za to podziękować z całego serca i pozdrawiam Cię!