WYCHOWAWCZE PERSPEKTYWY

15

Samorząd będzie tu jednak wyłącznie wewnętrznym rozwiązaniem, pochodnym od formy własności i uznania właścicieli. Pełnić będzie raczej funkcje pomocnicze, niekiedy tylko marginalne. Jego znaczenie dla środowiskowych powiązań tej instytucji będzie znikome.Nie mam podstaw do zanegowania społecznej celowości istnienia takich domów kultury, jako przedsiębiorstw zawodowych usług edu- kacyjno-kulturalnych, ale instytucje te nie mogą pełnić wszyst­kich lub większości funkcji właściwych dla działalności kultural­no-oświatowej. Zestaw tych funkcji przedstawiłem w pracy „Wycho­wawcze perspektywy działalności kulturalno-oświatowej” /1988/.Co przemawia za tym, aby w domach kultury rozwijać samo­rządność, i to możliwie w najpełniejszym zakresie?Przede wszystkim musimy uchylić te argumenty przeciw samorząd­ności, które często padają w dyskusjach publicznych, a mianowicie że samorządność prowadzi do eskalacji roszczeń konsumpcyjnych,’a nie produkcyjnych  przedsiębiorstwie sfery materialnej to jest możliwe zawsze wtedy, gdy udziałowcy samorządu /załoga/ nie pono­szą bezpośredniego ryzyka dużych strat własnych związanych z tą nadmierną eskalacją dążeń konsumpcyjnych. Ale w domu kultury es­kalacja dążeń konsumpcyjnych jest pożądana, a dobra kulturalne nie ulegają w ten sposób zużyciu na czyjąkolwiek niekorzyść.Dob­ra kultury symbolicznej, a głównie nimi się posługuje dom kultu­ry, często nawet w wyniku intensyfikacji ich wykorzystania w pro­cesach komunikowania uzyskują nawet większą wartość!

Cześć! Mam na imię Maja i jestem autorem wpisów, które znajdują się na tym blogu. Bardzo się cieszę, iż to czytasz. Oznacza to, że w pewien sposób moje wpisy Cię zainteresowały! Chciałabym Ci za to podziękować z całego serca i pozdrawiam Cię!